Kategori arşivi: Kitap Yorum

Ama “rockcılar” herkes bılsın yanı|Gunahkarlar Turnede/ Tutkulu Notalar vd

Ülkemizde Elli Ton’la başlayan –günümüzde geçen- erotik roman çılgınlığı almış başını öyle bir gidiyor ki,  neresinden tutup yorum yapayım şaşırmış durumdayım. Birkaç ay önce, daha doğrusu ben yazmaya ara verip kendime biraz zaman ayırayım demeden önce bir mail almıştım. Bir okuyucu, erotik roman severleri eleştirdiğimi ve onları hor gördüğümü iddia ediyor. Herkesin kendi zevki olabileceğini söylerken, beni soğuklukla suçluyordu. – Yıpratıyorsunuz beni, yazık bana da.

Maili atan okuyucuya da söylediğim gibi ben erotik romanlardan pek hazzetmiyorum zira yanlış ellere geçebiliyorlar. Bunun dışında bazı romanlarda cinsel kısımlar o kadar yoğun oluyor ki kendimi “E tamam seks yaptınız, azıcık nefes alsanız da başka şeyler okusak” derken bulabiliyorum. – Neden okuyorsun peki, diye soranlara da kısaca “Ekmek parası” diyelim. – Kitap seçimlerinde pek romantik/duygusal/erotik seven bir insan değilim ben. Doz kaçınca, benim de keyfim kaçıyor anlayacağınız.

Günahkarlar Turnede serisinin kitapları elime tamamen tesadüfen geçti. Arkadaşı tarafından kendisine önerilen  kitapları internetten sipariş etmem için bana gelen kuzenim, kargo geldiğinde anneannesinde olunca kitaplar da benim güvenli ellerime kalmış oldular. İyi de oldu, onun yaşı İpek Ongun filan götürür.

Tutkulu Notalar’la başlayan serinin ilk kitabında-ki bu Tutkulu Notalar oluyor – romantik olarak tanımlanan –kime göre romantik?- Brian ve İnsan Cinselliği profesörü Mryna’ın hikayesi anlatılıyor. Kitabın barındırdığı cinsel sahneleri yerden yere vurmadan önce, yazarı ve kitabı okuduğum diğer örneklerden ayıran birkaç detayı vermeden geçmeyeceğim. -Çünkü sevgili okuyucu, ben adil bir insanımdır. Evet. – Elli Ton,  Sana Soyundumserinin ismini bilmiyorum, çaktırmayın– vs gibi serilerde atlandığını düşündüğüm bir konuydu detaylar. Karakterlerin geçmiş sorunları işleniyor fakat ince detaylara asla girilmiyordu. Bir hikayeye renk katan şey detaylardır. Eğer okuyucuya yakalaması ve zevk alması için ufak detaylar vermezseniz, hikayeniz tekdüze olmaktan ileri gidemez. – Gerçi okuyucu kitlesi olan genç yetişkinler ve onların pek yetişkin olmayan hormonlarını dikkate alırsak, kim ne yapsın hayata dair detayı değil mi? Benimki de laf. –

Yazar Olivia Cunning tam bu noktada kendini diğerlerinden ayırarak yüzümü gülümsetmeyi başardı. Hikayenin içinde onlarca detay var ve bu detaylar öyle hoş yerlerde, öyle doğru yerleştirilmiş ki kendilerini unutturmuyorlar.

Misal grubun gitaristi olan Brian, besteleriyle ünlü olan ve hatta Mryna’nın hayranlığını tam olarak bu şekilde kazanmış bir virtüözdür. Tutkularını notalara aktarabiliyor, bunu insanları mest edebilecek kadar iyi yapıyordur. Buraya kadar her şey normal, şişirilmiş yetenekleri ve özellikleri olan karakterlere alışığız. Bu gözler kadını elde etmek için hastahane satın alan karakter okudu, kolay kolay şaşırtamazsınız beni ey yazarlar. Karaktere gerçekçilik katan,  bir yerden sonra gerçek yapan detay ise şuydu. Brian, Mryna’yla sevişirken beste yapmaya başladı. Müziği duyduğunu, müziğin zihninin içinde aktığını söyledi. Bulduğu her yere karalamaya başladı, yazdı, çizdi, kendinden geçti. Bunu bizzat Brian’ın ağzından yazılmış olarak okumak isterdim zira bu halin nasıl bir hal olduğunu biliyorum. Bazen bir bakış, bir hareket ya da duyduğum bir sesle kelimeler zihnime akmaya başlar, karakterler oluşur, hikaye şekillenir. Bana düşen sadece onu uygun bir yere not almak ve vakit bulduğum an kağıda dökmektir.

Eğer duygulara bağlı bir iş yapıyorsanız, hissettiğiniz ve çevrenizdekilerin hissettiği her şey önemlidir. Çünkü algılarınız açıkken bir nevi sünger gibi hissedersiniz, duyguları, hissedilen her şeyi çeker ve özümsersiniz. Bu kelimelere, müziğe ya da görüntülere dönüşebilir, tamamen sizinle ve yaptığınız şeyle alakalı.

Geçelim.

Tutkulu Notalar’la ilgili yorumları okurken takıldığım bir nokta var. Bir adamın, bir kadına acı çektirmesini kabullenebilen hatta BDSM’e övgüler yağdıran okuyucular –ki açık bir şekilde BDSM’in kitaplarda okudukları gibi bir şey olduğunu düşünen bu insanların Marquis de Sade’dan haberleri olmadığı gibi, Pier Paolo Pasolini’nin filmi Sodom’da 120 gün’den de haberleri yok. Olsun. – bir erkeğin erkeklerden de hoşlanabileceğini kabul etmemiş ya da BDSM’de oldukça normal karşılanan grup ilişkilere tepki vermişler. Şey gibi biraz, ben seni seviyorum ama benim için x-y-z huylarını sevmiyorum.

 Yetiştiriliş tarzımıza  uygun değil, diyenlere bir yere kadar hak verebilirim ama Elli Ton okuduktan sonra BDSM’e ilgi duyan, araştırmalar yapan BDSM hakkında yazan erkek bloggerlara köle olmak için yalvaran –evet, evet sizleri tanıyor ve biliyorum sevgili genç hanımlar –  o güzel insanlar neden bu kitaptaki sahnelere sert tepkiler verdiler, burun kıvırdılar, ben o kısmı anlayamamış durumdayım. Birkaç yorumcu rock grupları çılgındır vs demiş, bu konuları böyle mi ele alacağız? Rock grupları çılgındır, bunlar hep çılgınlık yoksa normalde asla olmaz öyle şeyler, e peki. – Sizleri tarihimizdeki karanlık odalara alsak mı diye düşünüyorum. Oğlancılık aniden peydah olmuş gibi davranıyorsunuz ya hani-

Eric’in başkalarını izlemeye olan tutkusu az rastlanır bir özellik mesela değil mi? Trey’in biseksüel olması son derece sıradışı –çünkü biseksüellik de pek kabul edilebilir değil, bizler sadece iki karşıt cins arasında yaşanan cinselliğe övgüler yağdırabiliriz. Diğerleri pis-kaka şeyler. -Jace’in BDSM’le olan alakası… A-aa şimdi farkettim, arkadaşlar Jace’i kimse eleştirmemişti ya hu –yazar sırıtır-. E alıştık değil mi, kadınların tavana asılmasına, çat pat şaplaklara,kırbaça, kelepçeye artık umursamıyoruz. Korkum şu ki yakında eşlerinden veya sevgililerinden şiddet gören genç hanımlar bunu BDSM sanacaklar. Şiddetin hüküm sürdüğü topraklarda kendi çaresizliğimize fantastik bir boyut arıyoruz sanki. Tamam, tamam. Lafın özü, karakterlerin her birine kendilerine has özellikler verilmiş ve bunlar hikayenin içine uygun şekillerde iliştirilmişti.

Cinsellik fazla mıydı?

Çok.

Hoşuma gitti mi? Hayır, benim tekrar tekrar okuyacağım, delice zevk aldığım ya da bana ilham verecek nitelikte bir kitap değildi, elime geçmeseydi para da vermezdim ama yazara ve kitaba hakkını vermemiz gerekirse bugüne kadar okuduğum erotik romanlar arasında “En azından sevişmek dışında yetenekleri var” dedirten bir kitap oldu.

Bitirdim.

Sevgiler.

* Rockcı Serpil’i hatırlayan kaç kişi var acaba? (:

Reklamlar

Yazan yine coştu |Grey, Emerson, Cross vd.

Eğer edebiyatı seviyorsanız, edebiyatla haşır neşir olmak son derece zevkli bir iş.

Bu cümlede odaklanmamız gereken kelime ise “Edebiyat”. Son zamanların modasını biliyorsunuzdur.

Erotik romanlar her yerdeler.

Yayınevlerini takip edenler varsa, yemeyip içmeyip erotik-romantik kitaplar çıkarıldığını farketmiştir zaten. Bunlar hep benim şu meşhur Türk filmindeki gibi çuvala koyup duvardan duvara sektirdiğim  Tonton serisinin başının altından çıkan işler biliyorsunuz . E okunuyor ki insanlarda yeni kitaplar çıkartma peşine düşüyor, diyorsunuz değil mi?

Haklısınız.

Çünkü zaman ne kadar ilerlerse ilerlesin, tas da aynı, hamam da. Kadın milleti olarak muhteşem erkek tanımımız pek değişmiyor.  Yakışıklı-Zengin-Güçlü- Fiziği Düzgün (Üçgen vücut, bolca kas, uzun boy)-Yatakta çok iyi- Sevince yavru köpek haline gelen ve sevdiği kadın için her şeyi göze alabilecek erkekler vazgeçilmezimiz. Romantik furyanın anneannelerinden olan Barbara Cartland’ı bilir misiniz? – Ki çoğunuz bilmezsiniz ama olsun – Romanlarındaki erkek karakterleri? Centilmen ve her ne olursa olsun istediklerini elde eden şu lordlar hani.

Ya da şöyle soralım, romantik olarak sınıflanan kitapların kaçında erkek karakterimiz tüm bu özelliklerden mahrumdur? Göstereceğiniz örnekler bir elin parmaklarını geçmez, çünkü öyle adamlara her gün rastlıyoruz. O tarz adamlar –güzel özelliklerden mahrum, normal adamcıklar- fantezilerimizi süslemiyor, süsleyemiyorlar. Sokakta görebileceğimiz adamları neden hayal edelim ki, değil mi?

Romanlar beynimizi uyuşturuyor, öyle ki gerçek hayatlarımızda bize yapılsa kıyameti koparacağımız şeylerin hayalini kurar hale geliyoruz. Saçma sapan şeylere gülümseyip iç çekiyor, öyle bir anımız olsun istiyoruz. Hayatında 1 km koşmamış ya da alışveriş torbası dışında ağırlık bile kaldırmamış olan bir kadın Bay Grey gibi bir adam hayal ediyor.  Adam onu iplere asınca da Cüneyt Arkın’ın gaza gelip kolunu kopardığı sahnede sallanan kol gibi sallanır kolları herhalde.

Romantik seriler uyuşturucu gibi, saçma sapan görünen ve başta kahkahalarla güldüğümüz şeylere bağımlı olabiliyoruz. En basitinden örnek verelim.

Geçen gün elime bir beyaz dizi geçti. Adını hatırlayamıyorum,  kadın kahramanımız sevdiği adamın onu aldattığını sanıp ondan kaçtı ve bir hastanede çalışmaya başladı. Erkek karakterimiz durur mu? Durmaz, durmaması gerekiyor zaten. Ehh başlarım böyle aşkın ızdırabına, deyip başka bir kadına gitse olmaz zaten okuyucu olarak ayıplarız onu. Mükemmel erkeğin doğasına aykırı bir hareket o, mükemmel erkek kadın ne yaparsa yapsın  “Olsun, o kadındır. Yaptığı her hata affedilir, salaklık etse bile peşinden gidilir” mantığında olacak bir kere.

Neden?

Çünkü biz kadınlar narin varlıklarız. Her alanda eşitlik diye bir yerlerimizi yırtarken, konu aşk meşk olaylarına gelince kurttan ceylana geçiş yapıyoruz. Nazlı bir ceylan gibi seke seke etrafta gezinmek istiyoruz.

Yerseniz, bu böyle.

Neyse, adam gitti hastaneyi satın aldı. Hem yakışıklı, hem aşık, hem de koskoca hastaneyi alacak kadar zengin. Vay canına sevgili okuyucular! –Yalnız adam hastane satın aldı ya ben o yazarın ellerinden öperim–  Tabi bir orta yol buldular, kadın küçücük bir dedikodu yüzünden hiç sormadan/konuşmadan terkettiği adama hemen o anda – hastaneyi satın aldı adam, olsun o kadar- inandı. Mutlu oldular vs vs. Bu tarz örneklere sıkça rastlıyoruz değil mi? Kadınlara acı vermekten hoşlanan adamlar tüm ilgi alanlarından vazgeçip aile babası oluyorlar.  Zengin adamlar hizmetçilerine, patronlar sekreterlerine aşık oluyorlar. Köşe başında çarpışan ikili ruh eşi çıkıyor. Düşünceli profesörler –ki olağanüstü yakışıklı ve genç bir profesörden bahsediyoruz. Bizimkiler gibi kel, göbekli vs adamlardan değil-  aşık oldukları öğrenciyle yatmamak için kendilerini zorluyor, ancak o mezun olunca kızı yataklarına alıyorlar.

Bu –bence- bir tür inanma çabası, dünya öyle bir hale geldi ki çaresiz bir şekilde sevginin gerçekten var olabileceğine inanmaya çalışıyoruz.

Sokakta başlayıp, yatakta sonlanan ilişkilerimizin süreceği hayali bu. Bir adamın karşımıza çıkıp, yeri göğü sarsacağını dünyamızı tepetaklak edip bizi kollarına alacağını hayal ediyor, içten içe diliyoruz.  Her gece yatarken istemsizce kurduğumuz hayaller gibi. Karşılıksız ve sonsuz bir sevgi isteği bu, başka bir şey değil.

Buraya kadar gayet olumlu aslında, hepimizin hayallere kapıldığı anlar oluyor, insani bir durum bu .Benim çene yorduğum konu ise bambaşka, Elli Ton serisi çıktı. Bilmemkaç bin sattı, yeri göğü oynattı vs vs. Peki şimdi şu soruyu cevaplayalım; yetişkinlerin okuyabileceği tarzda bir kitap olduğu kitabın arka kapağında minicik bir notla belirtilmiş olan ve her yerde “erotik roman” olarak boy boy reklamı yapılan bu romanı kimler aldı.

Çoğunlukla ergenler.

Buraya kadar tamam, iş tonton serisiyle kalsaydı çıtımı çıkarmazdım ama bir gerçek var. Bir şey çok sattığında, hemen suyu çıkıyor.  Siz de farketmişsinizdir, erotik roman bolluğu yaşıyoruz son günlerde. Sadece yabancı dilden çeviriler değil, yerli yazarlarımızdan da aykırı kitaplar çıkıyor.

Dul ve sıkıcı bir hayatı olan ev kadınları gizli günlükler bulup, fantazilerin ağzına terlikle vuruyorlar. Heyecanı birbirinde arayan çiftler türlü türlü etkinliklere katılıyor, farklı fantazilere soyunuyorlar vs vs. Detaylandırmaya gerek yok sanırım, piyasayı azıcık takip eden biri neler olup bittiğini görebilir zaten.

İpin ucu kaçtı ve ülkemizde şeker portakalı sakıncalı – son derece ciddiyim- bulunabilirken, çocuk yaştaki –evet, 15-18 yaş arası insanlar da çocuktur ve benimle aksi hakkında tartışmak isteyen herkesle tartışabilirim– bünyeleri farklı yönlerde etkileyebilecek bu tarz eserlerde açık seçik bir yaş uyarısı olmaması kimsenin umurunda olmuyor.

Bir tür teşvik taktiği ise baştan belirtelim; o kitapları okuyan insanların zihinlerinde evlenip çoluk çocuğa karışalım düşüncesi belirmiyor. Herkes bunu bilsin de öyle hareket edelim ya da durun, bir dakika ya, lisede evlilik serbest olmuştu değil mi?

Ben niye konuşuyorum ki burada boşu boşuna okuyun-okutun bilgilenin yavrucuklarım.

Kız Kurusu No:1

27 Şubat Çarşamba 01:24 de yazdı.

En azından lisede geçmiyor |Ateş Serisi – Karen M. Moning

Siz de Bella ve Elena’dan sıkılmadınız mı? Sivri dişler asabınızı bozmaya başlamadı mı? Düşünceli erkekler? Her köşe başında karşımıza çıkan öpücükler? Saflığın ötesinde, pek güçlü duramayan kayıp kız modelleri?
Lise?

Gerçekten nerede başlayıp, nerede bittiğini bilmediğimiz, kimin- kiminle olduğu belli olmayan aşk çokgenleri canınızı sıkmadı mı?
Benim canım fena halde sıkıldı.

İşte bu yüzden karşınıza harika bir seriyle çıktım.

-Daimi ev arkadaşım televizyonda yine bir alışveriş saçmalığı var, yazı tarzımdan anlamışsınızdır zaten, onlar arkamda eve ses getirirken ben de bunları karalıyorum işte. Reklam dediğimde hani şu insanların penis büyütücü sipariş edip, kargo geldiğinde büyüteç bulduklarından- fakat merak etmeyin ben sizlere romantik bir prens övüp yerine kırmızı ruj sürmüş pudralı bir ergen kakalamayacağım. .-

Akademinin yükünden biraz sıyrılmak istediğimde ve açıkçası zihnimi rahatlatmak istediğimde romanlara sığınıyorum. İlk sırayı her zaman polisiye çekse de kaliteli fantastik – evet, ben de günümüzde çok fazla kaliteli roman yazılmadığının farkındayım, burada kaliteden kastım olayın lise ve türevlerinde geçmemesi ve vıcık vıcık romantizm içermemesi sevgili okuyucu. Artık belli başlı yazarlar dışında fantastik alan maalesef genç yetişkin yazarlarının eline düşmüş durumda – romanlar bulduğumda kaçırmadığımı belirtmek isterim. Evet, elbette hiç biri LoTR, Zaman Çarkı,  Discworld, Elric Saga, Dragonlance, Forgotten Realms değil ama hızlıca kafanızı dağıtmak istediğinizde idare ediyorlar diyelim.

Konumuza dönelim.

Fever Serisi beş kitaptan oluşuyor ve açık konuşmak gerekirse günümüzde yayınlanan türdeşlerini silkeleyip atıyor.

Kitap hakkında ilk söyleyeceğin şey bu mu?, derseniz. Cevabım; “Hayır” olur.

Zira “Kitabın sonunu söyleyip, hepinizi büyük bir dertten kurtarmak istiyorum” cümlesi benim kitap övme tarzıma daha çok uyuyor. Zira 4 kitap boyunca beni sürüm sürüm süründüren Karen Moning sayesinde uzun süre etrafta “Lanet olası Barrons tam olarak ne?” diye dolaştım. Neyse, bunları bırakalım ve sizlere tanıtmak istediğim kitaba geçelim.

Mackayla Lane, sıradan bir kızdı. Pembeyi sever, okulu pek sevmezdi. Parlayan ablasının yanında sönük kaldığını düşünse de mutluydu. Ablasının deyişiyle insanların dediklerine pek kulak asmayan bir yapısı vardı. Anne-babasının tatilde oluşundan faydalanıp kafa dinlediği günlerden birinde havuz başında keyif yaparken ablasının ölüm haberini aldı. Mutluluk, Mackayla Lane’i terk ederken özel bir sahne hazırlamıştı. Ondan en sevdiğini, belki de tek arkadaşını aldı.

Mac bir süre depresyonda kaldı. Bu sırada günlük tutmaya başlamış, listeler hazırlamayı adet edinmişti. Polisin ablasının katilini bulacağına dair inancı azaldıkça, içindeki öfke arttı. Ablasının katilini istiyordu. İntikam istiyordu. Polisin pek bir şey yapmadığını –yapamadığını- öğrendiğinde neler olacağını tahmin edebiliyordum aslına bakarsanız, hatta tüm okuyanlar tahmin edebiliyordu. Hepimiz kitaplarımızın başında aynı çatık kaşlarla durduk. Mackayla polisin olaya gerekli ilgiyi göstermediğini düşündü ve tabii ki bu, onun içindeki kahramanı tetikledi.- Aksini beklemiyorduk, değil mi? Kurguların en güzel yanlarından biri bu, gerçekliğin birkaç tık ötesindeki gösterişli cesaret. – Ablasının katilini bulacaktı. Bulmalıydı.

Romanların bu kısmında genelde şöyle diyorum “Geri dön, genç hanım! Gideceğin yerde karşılaşacağın adam karşısında hayalperest yönüm güçsüz kalacak ve bu da senin gibi cici bir kızdan nefret etmem anlamına gelecek. Geri dön, hemen!” Tabi ki beni dinlemiyorlar. Neden? Çünkü oraya gidip, her biri kadınların hayallerini süsleyecek olan adamlarla tanışmak zorundalar.

Mackayla Lane elbette beni dinlemedi – Neden dinlesindi? – ve ablasının ölümünü araştırmak için Dublin’e gidip, ablasının ölmeden önce ona bıraktığı mesajdaki Sinsar Dubh’ı aramaya başladı. – Sırf üşengeçliğim ve düz mantığım yüzünden asla bir roman karakteri olamam ben– Kızımız tüm şehri gezip, çeşitli gizemli olaylarla karşılaştıktan sonra karanlık sokağın girişinde ışıl ışıl parlayan Barrons Kitap ve Süs Eşyaları dükkanını buldu.

Tam olarak burada kitabı kapatıp, derin bir nefes aldım. İçimden bir ses “Okuma” diyordu. “Okuma! Yine kaptıracaksın kendini, önünde dağ gibi ders notları var. Sakın okuyup bir saçmalık yapma, sürüyle işin var.”

Dinledim mi? Hayır.

Sonuç olarak o kitap açıldı ve ben okumaya devam ettim. Mackayla Lane, Jericho Barrons ve onun olgun ve alımlı yardımcısı Fiona ile karşılaştı. O an hiçbiri bunun hayatlarını değiştirecek bir karşılaşma olduğunu bilmiyordu. Mac, taksi çağırmak ve birkaç kitap almak için oraya girmiş masum bir kadındı. Fiona sevdiği adamın yanında mutluydu ve Barrons… Kim bilir? Fakat Mac, o lanet ağzını açıp Sinsar Dubh’ın ne olduğunu sordu, bunu yapmasaydı ne olacağını gerçekten merak ediyorum. Fiona’ya kitabın ne olduğunu sorup, Barrons’un ilgisini çekmeseydi. İkilinin gelecekleri nasıl şekillenirdi? Düşman mı olurlardı?

Mac, Barrons olmadan kaç gün yaşayabilirdi?

Fiona, her akıllı kadının yapacağı gibi Barrons’u, Mac’den kıskanmış, adamı ondan uzak tutmak için elinden geleni yapacak konuma gelmişti ama yaptığı ya da söylediği hiçbir şey Barrons’u, Mac’den uzak tutamadı. Çünkü Mac, onun(Barrons) istediği her şeydi.

Sonuç olarak Barrons, ilk karşılaşmalarının ardından Mac’i kaldığı otelde buldu ve ona bazı gerçekleri anlatmak zorunda kaldı. Çünkü Mac cahildi, aptaldı ve inanılmaz derecede cesurdu. Ondan korksa bile asla boyun eğmiyor, inadına o küçük burnunu havaya dikiyordu. Pembeyi seven, şirin kıyafetler giyen, sarışın ve aptal bir kadındı ve Barrons sebebini bilmediği bir şekilde hiç tarzı olmayan bu kadına karşı bir bağ hissediyordu.

İlk kitapta okuyamadığımız fakat yazarın sonradan ek bölüm olarak Barrons’un gözünden verdiği bir kısımda, Mac ve Barrons’un daha ilk görüşmelerinde seviştiğini fakat Barrons’un bunu Mac’in hafızasından sildiğini öğreniyoruz. Lanet herif. –

Kaderin kötü bir espri anlayışı vardır. Mac, Barrons’dan kaçmak –kurtulmak- istese de bu kaçış fazla uzun sürmedi ve bir gün adama sığınmak zorunda kaldı. Çünkü Barrons güçlüydü. Davası hakkında onun bildiğinden çok daha fazlasını biliyor ve Mac’i rahatsız eden Melunlardan korkmuyor gibi gözüküyordu. Melunlar her yerdeydi ve öyle korkunçlardı ki Mac bununla daha fazla baş edemeyeceğini düşünmeye başlamıştı. Onları görüyor, korkuyor fakat elinden bir şey gelmiyordu. – Garip olan ve okuyucuların dikkatini çeken nokta, Melunların Barrons’tan korkması. Bu adam ne olabilir ki? Bir Melun? Ama hayır, Mac Melunların gerçek yüzünü görebiliyor. Onlar en kötü rüyanızdan daha korkunç. Oysa Barrons, kapkara gözleri ve saçlarıyla bir çeşit Tanrı gibi. Erkeksi, korkutucu ve koruyucu.-

Barrons, ona sığınan Mac’i yanına aldı ve okuyan herkesi 5 kitap boyunca devam edecek bir merak denizinde yolculuğa sürükledi. Gittik, çünkü Barrons’a hayır diyemezsiniz. Denemeyin bile.

Karakterler hakkında da birkaç şey söyleyebilirim sanırım, zira vaktim bir hayli bol.

İlk hedef olarak Mac’i seçelim. Mac, bir sidhe kahini, yani Fae büyüsü ona işlemiyor. Ayrıca bir Null, yani ona yaklaşan Fae’leri dondurup hareketsiz halde bırakabiliyor ve Barrons’un onu istemesinin asıl nedeni Sinsar Dubh’ı hissedebilmesi. – Bu oldukça az rastlanan bir yetenek- İç sesleri inanılmaz geveze olan ve onca olayın arasında pembe giyemediğine hayıflanabilen bir karakterden bahsediyorum burada. Mac bu tarz kitaplarda rastlamaya alıştığımız cesur kızlar gibi tehlikeye balıklama dalsa bile, gerçekçiliği de yaşatabiliyor. Aniden süper kahramana dönüşmüyor mesela ya da saçma sapan şeyler için söylenmiyor. Kendisi her kadın gibi güzel hissetmek istiyor. Güzel giysiler, pembe ojeler, erkeklerin hoşnut eden ilgisi.

Normal bir kız olduğunu söyleyemem, öyle ki bazı anlarda “Nasıl bir beynin var senin?” diyebiliyorsunuz. Ben dedim, belki de sırf bu yüzden ondan nefret edemedim. Kız şirin yahu, hele bir gölge savar kask yaptı ki işte o anda ondan nefret edemeyeceğimi net olarak anladım. Barrons gibi bir adama sahip olması bile, beni soğutamadı karakterden.

Ablasının intikamını istiyor. Karakterin ablasına ne kadar değer verdiğini yazar bize bolca örneklemiş, kitabın başında ablasının intikamı için yola çıkıp ardından dünyayı kurtarmayı hedeflemiyor Mac. Ablası her an aklında, ondan güç alıyor. Onun için savaşıyor, istediği tek şey intikam. Bu yolda ilk yapacağı şey kitabı bulmak, ardından kitabı ablasından isteyen katili bulmak geliyor. Bu süreçte karşısına bolca kötü adam, bolca iğrenç yaratık çıkıyor. Pembeleri seven, süslü Bayan Lane’imiz bir süre sonra yara bere içinde, koyu renk saçlı, solgun bir kadın oluveriyor. Paranoyaklaşıp, gördüğü her gölgeden korkar hale geliyor ama asla vazgeçmiyor. Çünkü o kabullenebilen bir kadın değil, hiç olmadı. Kitabın başından sonuna kadar onun hakkında emin olduğumuz tek şey pes etmediği ve etmeyeceği. Çünkü o Mackayla ve hayatında en sevdiği insanlardan biri olan ablasının katilini ele geçirmek istiyor. Bir de dünyayı Sinsar Dubh’dan ve her yeri karanlığa boğmak isteyen Melunlardan kurtarmak var tabi.

Alelade bir kadın için fazlasıyla zor görevler. Bakım yapmaya bile vakit bulamıyor zavallıcık.

Mac’in, insanların arasında dolaşıp onların güzelliğini emen ya da onları avlayan Melunları kabullenmesi sanıldığından daha kolay oluyor aslına bakarsanız. Kendimi düşünüyorum da muhtemelen kafayı yerdim.  – Muhtemelen dedim ya, gülesim geldi. Ne muhtemeleni beni en yakın Ruh ve Sinir hastalıkları hastanesinde bulabilirdiniz.-
Mac insanların arasında dolaşıp, onların güzelliğini alan Faeleri, karanlık bastığında çevresinde gezinen gölgeleri ve her köşe başında karşısına çıkacak korkunç yaratıkları önce kabullenip, sonra onları nasıl öldüreceğini öğreniyor. Bir süre sonra yiyor bile. – İğrenç.- Tabi tüm bunlar olurken ona yardım eden Jericho Barrons’u görmezden gelemeyiz.

Barrons, sırlarla dolu bir adam. Sırlarla dolu, dev gibi, esmer ve insanı ayakkabılarının içinde eritebilecek – bkz: kitaplardan laf çalmak– kadar seksi. Öyle ki okurken kızarabiliyor, küçükken ekranda yakınlaşma sahneleri gördüğümüzde yaptığımız gibi kıkırdayabiliyorsunuz. Sevimli bir adam değil, yanlış anlamayın. Aksine oldukça donuk, sert hatta yer yer kaba bir adam. Çok konuşmuyor, konuştuğundaysa genellikle resmi. Bizim sevimli Mac’imize sürekli Bayan Lane demesinden anlayabilirsiniz bunu.

Ayrıca gülmüyor, neredeyse hiç gülmüyor. Güldüğündeyse yüzü yumuşamak yerine daha da korkutucu bir hal alıyor. O her zaman ciddi, her zaman tehlikeli ve her zaman seksi. Öyle anlar geliyor ki iyi mi? Yoksa kötü mü olduğuna karar veremiyorsunuz. Kendi hakkında hiç bilgi vermiyor, hatta her satırda hakkındaki sorulara bir yenisini ekliyor.

Kendisine değer verdiğini hissettiğimiz Mac’e bile yapmadığı kalmıyor. Zavallı kızı öldürene kadar çalıştırıp, işkence üstüne işkence yapıyor. Yine de o ortadan kaybolduğunda perişan olup, etrafı dağıtabiliyor ya da Mac ona doğum gününde “pembe” bir pasta yapıp, onu insanlaştırmaya çalıştığında sinirlenip, ortalığı birbirine kattıktan sonra ertesi sabah “Sabit Eşek” olduğunu kabul edip, kızımıza şekerli çörekler getirebiliyor.
Kabul etmemiz gereken ilk şey; Barrons insan değil ve insanlaştırılmaktan hoşlanmıyor. O en tehlikeli Faelerin bile korktuğu, kitabın kötüsü Lord Master’ın yaklaşmadığı –yaklaşamadığı-, gölgelerin yolundan çekildiği gizemli bir adam.

Kitaplarda Türk okuyucuların pek alışık olmadığı tarzda bir cinsellik var. Çoğu kişinin bu yüzden hayal kırıklığına uğradığını duysam da beni okurken mest eden bir tarz bu. Barrons, Mac’e dokunmuyor. – En azından tensel bir temas yok, diyebilirim- İlk 3 kitap boyunca aralarında birkaç öpücükten başka bir şey geçmiyor hatta. O sadece bakıyor, ellerinin yapamadığını gözleri yapıyor. Öyle bakıyor ki Mac’in bedenindeki tüm sinir uçları uyanıyor. Yazar okuyucuyu nasıl canlandıracağını kesinlikle biliyor, aralarındaki cinsel gerilimi sürekli yüksek tutup, beklenti hissini hiç öldürmüyor.

Ülkemizde henüz dördüncü ve beşinci kitaplar çıkmadığından pek bir şey söylemek istemiyorum. Çünkü bir şeyler söylemeye başladığım an dayanamayıp aklıma gelen her şeyi anlatabilirim. En önemlisi Barrons hakkında birkaç sırrı açık edebilirim. Yaparım, biliyorum. İzlediğim bir filmi yeniden başka biriyle izlerken de sonunu hep söylerim zaten, tutamıyorum kendimi. Çıkıveriyor ağzımdan.

Her neyse, eğer fantastik kurguyu daha doğrusu genç yetişkinler için üretilen fantastik kurguyu seviyorsanız; Epsilon Yayınlarından çıkan Fever serisini mutlaka okumalısınız.

Bilmeyenler için yazalım. Serinin bugüne kadar ilk 3 kitabı Türkçe’ye çevrildi. Bunlar sırasıyla; 1. Karanlık Ateş, 2. Kan Ateşi ve son olarak 3. İntikam Ateşi

Mac’in melunsavar başlığına, yaralıyken ojelerini Barrons’a sürdürmesine, pembe pastasına ve Barrons’la aralarındaki kimyaya bayılacaksınız.