Kategori arşivi: Şiir

Inanmısım kaybetmek esrarıdır olmanın

“inanmısım kaybetmek esrarıdır olmanın
çıldırmıs bir vasak gibi kaybediyorum.
ipimden kurtulmusum kaybediyorum.
birlesmiyor ellerimiz haykırıyor trapez
tanklar tank olup geçiyor üstümüzden
helvetius haklı, devlet saskın, piyanist kara
memleket sana ragmen ket vururken yarama
su çıplak çocuk su tüyük bürk sairi ben
-ve emir “kun” diyor; doguruluyorum-
“bu ülke”den daha bıçkın tamlama bilmiyorum.”

❝İnsanı mutlu kılabilecek tek bir şey düşünebiliyorum;
yeni başlayan biri olmak.
Yüzyıllar uzunluğundaki trenin ardından ilk sözcüğü yazan biri.❞

Rainer Maria Rilke

Tutsak

TUTSAK

Seni istiyorum ve biliyorum ki
Gönlümce kucaklayamayacağım
Sen, aydınlık ve el değmemiş gökyüzüsün
Ben, bu kafesin köşesinde bir kuşum, tutsağım
Karanlık ve soğuk parmaklıklar ardından
Hasret dolu gözlerim, bakıyor yüzüne hayranlıkla
Bir elin uzanışını düşünüyorum
Ve ansızın kanatlanmayı sana
Bir gaflet anında aklımdan geçiriyorum
Bu sessiz zindandan kanatlanıp uçmayı
Tebessümle bakarak gardiyanın gözlerine
Senin yanında yeniden hayata başlamayı
Düşünüyorum ama biliyorum ki hiç
Gücüm yok bu kafesten kurtulmaya
Gardiyan razı olsa bile
Takatim yok kanatlanıp uçmaya
Parmaklıkların ardında her gündoğumunda
Bir çocuğun gözleri gülümser yüzüme
Şen bir şarkıya başladığımda
Gelir bana dudaklarında buseyle
Eğer ey gökyüzü bir gün
Bu sessiz zindandan kanatlanıp uçarsam
O ağlayan çocuğun gözlerine bakarak nasıl
Vazgeç benden, ben tutsak bir kuşum derim
Bir mumum ben, gönlümdeki ateşle
Viraneyi aydınlatırım
Eğer sönmeyi seçersem
Yuvayı yıkar dağıtırım
Furuğ Ferruhzad
-Yeryüzü Ayetleri; Tutsak-

 

 

 

Hiçliğin Türküsü

Koca bir çölde Sonsuz bir kum denizinde,

Arıyorum Yitik yolu arıyorum

Bulamadığım yolu.

Bir orada, bir burada

Bütün yönlerde ruhum

Bulamıyor aradığını.

Bu korkunç boşlukta,

Her yanım kum

Alabildiğine parlak, boğucu

Kumlar uzanıyor çevrenin sonuna değin

Sonra bir ses duyuyorum

Tatlı, gür ve kahredici

Diyor ki bana: “Yitik bir ruh sanıyorsun kendini sen!

Bir ruh sanıyorsun kendini

Yanılıyorsun.

Bir ruh değilsin gerçekte

Yitmiş de değilsin

Bir hiçsin yalnızca

Yoksun sen.”

Porphyre Eglantine